Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

"Διαβάζω & Μοιράζομαι" -ΙΒΒΥ

 
 
 
 
 "Διαβάζω & Μοιράζομαι"
  Read & Share!
 
Μία δράση του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ
 η οποία, στην πιλοτική της φάση,
 θα αφορά σχολεία του νομού Αττικής
 που θα ανακοινωθούν σύντομα!

Μια ελεύθερη, ανταλλακτική βιβλιοθήκη
 θα περιμένει τους μικρούς αναγνώστες.
 
...

Read & Share!
 
 
 


Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Η Άλκη Ζέη στον Πύργο




 
 



                          
Από τα μικρά μου χρόνια ως σήμερα,
ας μην πω με ακρίβεια πόσα είναι γιατί
θα τρομάξω κι εγώ η ίδια, έζησα έναν πόλεμο,
δύο εμφύλιους πολέμους, δύο δικτατορίες και
δύο προσφυγιές. Δεν τα έζησα σαν απλός
παρατηρητής, αλλά παίρνοντας ενεργό μέρος
κάθε φορά κι έτσι και να ήθελα δεν θα μπορούσε
το συγγραφικό μου έργο να μην επηρεαστεί από
τα γεγονότα αυτά που συγκλόνισαν τον τόπο μας.
Άθελά μου η ζωή μου μπλέχτηκε μέσα στην ιστορία
κι έγινα κι εγώ ένα κομμάτι της. Το συγγραφικό μου
λοιπόν έργο, θέλω δε θέλω, είναι γεμάτο ιστορία.
Αν πέτυχα να κάνω τα παιδιά να την ακούσουν
τουλάχιστον, το μέλλον θα δείξει.

 
                                                     Άλκη Ζέη




 

Συζητώντας με την Άλκη Ζέη

 
 
 
 
 
 
 
Η Άλκη Ζέη
δεν είναι μόνο μια
από τις πιο πολυδιαβασμένες
Ελληνίδες συγγραφείς,
είναι και ακούραστη να ταξιδεύει
προκειμένου να συναντά και να συνομιλεί
με τους αναγνώστες της.
 Η αγαπημένη συγγραφέας μικρών και μεγάλων
επέλεξε το Φεστιβάλ Ολυμπίας
για να έλθει σε επαφή με το κοινό του Πύργου
 σε μια ανοιχτή εκδήλωση για το βιβλίο,
τη λογοτεχνία, την εποχή μας
 και ό,τι τη χαρακτηρίζει.
 
Πύργος, Απόλλων 11/12, 20:00



 


Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

"Ονειροφύλακες" -Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού




 

 
 Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων
από την πρώτη έκδοση των βραβευμένων με το Κρατικό Βραβείο
«Ονειροφυλάκων» της Αγγελικής Δαρλάση
και στο πλαίσιο συμμετοχής τους
 στην καμπάνια του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού:
 
 «20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού 2014:
Υπερασπίζοντας τα δικαιώματά ...μου,
διεκδικώ την παιδική μου ηλικία»,
 
οι Εκδόσεις Πατάκη διοργανώνουν μαθητικό διαγωνισμό βίντεο μικρής διάρκειας.

Καλούνε οργανωμένες ομάδες μαθητών από Ε΄ Δημοτικού έως και Β΄ Γυμνασίου
να εμπνευστούν από τις ιστορίες της Αγγελικής Δαρλάση
 «Ονειροφύλακες» και «Οι ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων»
 και να δημιουργήσουν ένα μικρό video/ταινία διάρκειας ενός έως τριών λεπτών.
 
 
Στόχος είναι μέσα από κάθε ταινία να δημιουργηθεί ένα BOOK-TRAILER το οποίο θα προβάλλει τις θεματικές που πραγματεύονται οι δύο ιστορίες και που αποτελούν φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας: ρατσισμός, διαφορετικότητα, αποκλεισμός των αδυνάτων, φιλία, δικαίωμα των νέων στο όνειρο.
 
Σκοπός του διαγωνισμού είναι μαθητές και εκπαιδευτικοί να προσεγγίσουν δημιουργικά τη λογοτεχνία μέσα από τη διαδικασία της συνεργασίας, της καλλιτεχνικής έκφρασης και του πειραματισμού σε σύγχρονες μορφές δημιουργίας.
 
 
Ο διαγωνισμός απευθύνεται σε δύο διαφορετικές ομάδες:
α) Μαθητές Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού
β) Μαθητές Α΄ και Β΄ Γυμνασίου
 
 
 
Περισσότερα:




Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Άλκη Ζέη - Γιατί γράφω βιβλία και για παιδιά

 
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΛΚΗ ΖΕΗΕΠΙΤΙΜΗ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
 
 

 
 
 
Από το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προτάθηκε η αναγόρευση της συγγραφέα Άλκης Ζέη σε Επίτιμη Διδάκτορα του πανεπιστημίου. Η πρόταση εγκρίθηκε ομόφωνα και η αναγόρευση πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014, στις 10:30 το πρωί, στην αίθουσα τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Την τιμώμενη προσφώνησε ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Καθηγητής Περικλής Μήτκας, ενώ τον έπαινο εκφώνησε ο Καθηγητής του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, Ανδρέας Καρακίτσιος.
«Τιμάται το έργο και η προσωπικότητα της Άλκης Ζέη, η οποία κατάφερε να είναι ο ψίθυρος στο αυτί τεσσάρων πέντε γενεών που μεγάλωσαν με τα βιβλία της. Αντικρίζει τα πράγματα με σεβασμό και υπερβαίνει τα στερεότυπα οποιουδήποτε πολιτικού φορέα και οποιασδήποτε ιδεολογίας» τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Καθηγητής Ανδρέας Καρακίτσιος.
Όπως αναφέρει το ψήφισμα του τμήματος, η Άλκη Ζέη είναι η δημιουργός «των μεγάλων περιπάτων των παιδιών, κοντά στις ράγιες ή στο Καπλάνι της βιτρίνας, με αρβυλάκια και γόβες και πολύχρωμες ομπρέλες, παρέα με τον Ψεύτη παππού, τον Θείο Πλάτωνα και την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, σχεδόν 70 χρόνια υπηρέτησε τη λογοτεχνία και την παιδική λογοτεχνία με αφοσίωση και παιδική φιλότητα, ανασταίνοντας την παιδική ψυχή μακριά από τα λοξά βλέμματα των μεγάλων, που γαλήνεψε με το έργο της τα μεγάλα λάθη και πάθη της Ελλάδας και εξανθρώπισε τους μύθους της ιστορίας στην κατοχή, στον εμφύλιο και στη μεταπολίτευση».
Της τελετής αναγόρευσης, της επίδοσης τίτλου και διασήμου ακολούθησε η αντιφώνηση - ομιλία της Άλκης Ζέη με θέμα «Γιατί γράφω και για παιδιά». Μεταξύ άλλων στην ομιλία της, η τιμώμενη αναφέρθηκε στην πολύπαθη πορεία των βιβλίων της, στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας, αλλά και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια και τελικά στον ρόλο των δασκάλων στην καθιέρωση του έργου της. «Και τότε ήρθαν οι δάσκαλοι... Κι έτσι, από δάσκαλο σε δάσκαλο, διαδίδονταν τα βιβλία μου κι έγινα η αγαπημένη συγγραφέας των παιδιών και των παιδιών των παιδιών τους» λέει η συγγραφέας.

 
 

«Γιατί γράφω και για παιδιά»

Όταν έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα Το καπλάνι της βιτρίνας, δεν ήξερα ότι γράφω βιβλίο για παιδιά. Ήταν το 1962, και ζούσαμε στη Μόσχα, πολιτικοί εξόριστοι. Έγραφα διηγήματα που τα έστελνα στην Ελλάδα και δημοσιεύονταν στην Επιθεώρηση τέχνης. Θέλησα τότε να δοκιμάσω να γράψω μυθιστόρημα. Οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια ήταν ολοζώντανες, γιατί κάθε βράδυ στα παιδιά μου αντί για παραμύθια διηγιόμουν πώς περνούσαμε η αδελφή μου κι εγώ στη Σάμο, όταν μείναμε εκεί με τον παππού μας και τη θεία μας –γιατί η μητέρα μας είχε αρρωστήσει–, ώσπου να πάμε σχολείο.
Μπορώ να πω ότι το τέλειωσα πολύ γρήγορα, γιατί είχα έτοιμο το υλικό μου, η έκδοσή του όμως μου φαινόταν κάτι απίθανο και μακρινό.
Εκείνο τον καιρό είχε αρχίσει κάπως να σπάει ο πάγος και είχε αρχίσει ένα πάνε κι έλα συγγραφέων και καλλιτεχνών από την Ελλάδα στη Μόσχα μέσω του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου και της Εταιρείας Σοβιετικών Συγγραφέων. Η χαρά μας δεν περιγραφόταν που ήρθαμε επιτέλους σε επαφή με την Ελλάδα.
Μια μέρα γυρίζοντας με τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στο σπίτι, είδαμε θρονιασμένο σε μια πολυθρόνα, με τα παιδιά μας σκαρφαλωμένα στα γόνατά του, τον Δημήτρη Δεσποτίδη! Παλιός φίλος δικός μου από την ΕΠΟΝ, ενώ μετά την απελευθέρωση συνδέθηκε πολύ και με τον Γιώργο, μα γρήγορα εγώ τους έχασα και τους δυο. Ο ένας φυλακή –που παρατρίχα γλίτωσε το τουφέκι κι ύστερα Μακρόνησο– κι ο άλλος στο βουνό κι ύστερα στην Τασκένδη, όπου κατόρθωσα να πάω να τον συναντήσω έπειτα από έξι χρόνια.
Πόσα είχαμε να ρωτήσουμε τον Δεσποτίδη! Κι εκείνος όμως ήθελε να μάθει για τη ζωή μας στη Σοβιετική Ένωση, πώς ζούσαμε, τι κάναμε, αν και τα παιδιά μας –τριών χρόνων ο ένας και εφτά η άλλη– είχαν προλάβει να του πουν πολλά.
Έτσι έμαθε από την κόρη μου πως η μαμά έγραψε ένα βιβλίο, μα ο μπαμπάς όλο της φώναζε και την έβαζε να το ξαναγράψει, ενώ εκείνη που είναι πρώτη μαθήτρια γράφει κατευθείαν στο καθαρό χωρίς λάθη.
Αν δεν είχε μιλήσει η κόρη μου, ούτε θα μου περνούσε από τον νου να αναφερθώ στα γραψίματά μου. Θέλαμε τόσο πολύ να μάθουμε για την Ελλάδα, για τους φίλους μας. Ο Δεσποτίδης όμως δεν ήταν από κείνους που θα άφηνε να του ξεφύγει ένα χειρόγραφο. Μόλις είχε ανοίξει έναν εκδοτικό οίκο, το Θεμέλιο. Πήρε λοιπόν το δικό μου κι έφυγε.
Τα γεγονότα ήρθαν απανωτά. Έγιναν εκλογές και τις κέρδισε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ούτε ο Δεσποτίδης μού απάντησε ποτέ αλλά ούτε κι εγώ είχα νου να τον ρωτήσω τι απέγινε το μυθιστόρημά μου. Όλη μας η έννοια ήταν πότε θα μας επιτρέψουν να γυρίσουμε στην Ελλάδα.
Τον Σεπτέμβριο του 1964 μου έδωσαν μια άδεια να πάω με τα παιδιά μου για δύο μήνες στην Ελλάδα. Την επόμενη μέρα που φτάσαμε, πήγα στο Θεμέλιο για να δω τον Δεσποτίδη. Είχαμε τόσα να πούμε και μόνο λίγο προτού φύγω τον ρώτησα: «Τι γίνεται εκείνο το Καπλάνι;». Ο Δεσποτίδης χαμογέλασε με εκείνο το ανεπανάληπτο χαμόγελό του, με πήρε από το χέρι, βγήκαμε από το βιβλιοπωλείο και μου έδειξε τη βιτρίνα. Στη μέση, καμαρωτό καμαρωτό, στεκόταν το Καπλάνι. Κίτρινο εξώφυλλο κι ένας όρθιος τίγρης. Μου είπε πως είδε κι έπαθε να καταλάβει ότι καπλάνι θα πει τίγρης. Απόρησα. Μα ήταν δυνατόν να μην το ξέρει; Κι εκείνος γελώντας μου είπε: «Θαρρώ πως μόνο εσύ το ξέρεις». Αν είναι δυνατόν, «το καπλάνι της βιτρίνας» που βρισκόταν βαλσαμωμένο σε μια βιτρίνα στο σαλόνι του παππού μου στη Σάμο και τώρα στο παλαιοντολογικό μουσείο στους Μυτιληνιούς στη Σάμο να μη λέγεται... καπλάνι! Φαίνεται όμως πως μόνο οι Σαμιώτες το αποκαλούσαν έτσι. Ευτυχώς ο Δεσποτίδης δεν άλλαξε τον τίτλο να τον κάνει «τίγρης» – στα τουρκικά καπλάν είναι ο τίγρης, αποκεί φαίνεται το πήραν οι Σαμιώτες γιατί αυτό κολύμπησε από την Τουρκία στη Σάμο κι έτρωγε τα πρόβατα ενός βοσκού που το παραφύλαξε και το σκότωσε. Τώρα το «Καπλάνι» κυκλοφορεί σαν... Καπλάνι εδώ και πενήντα χρόνια, αφού τράβηξε πολλές περιπέτειες. 2
Του Δεσποτίδη του άρεσε πολύ το βιβλίο και είπε πως έτσι πρέπει να γράφονται τα βιβλία για παιδιά. Έμαθα λοιπόν κι εγώ πως είχα γράψει βιβλίο για παιδιά. Στο εξώφυλλο όμως έγραφε κάτω από τον τίτλο, βιβλίο για νέους. Δεν τον ρώτησα, μα αργότερα κατάλαβα τον λόγο.
Οι κριτικές ήταν καταπέλτης. Είχα γράψει ένα προπαγανδιστικό βιβλίο και οι ηρωίδες μου, δυο μικρά κοριτσάκια, μιλάγανε για τη δικτατορία –τι να κάνω αφού είχα ζήσει μικρό κοριτσάκι τη δικτατορία του Μεταξά;– και βαραίνω τις ψυχούλες των παιδιών.
Το βιβλίο δεν το αγόραζαν για τα παιδιά, και άνθρωποι προοδευτικοί, αριστεροί, φίλοι μού έλεγαν πως είναι μεν καλογραμμένο, αλλά καλά η γενιά μας όσα τράβηξε, μα τα παιδιά μας δεν είναι ανάγκη να τα πληγώνουμε. Αν δεν είχα τόσο πολλές έννοιες, να παρατείνουμε την παραμονή μας στην Ελλάδα, να καταφέρω να πάρω άδεια και για τον Γιώργο και χίλια δυο άλλα προβλήματα, θα είχα πιστέψει πως δεν κάνω για συγγραφέας, τουλάχιστον για παιδιά, σίγουρα. Ο Δεσποτίδης εξακολουθούσε να έχει το Καπλάνι πεισματικά στη μέση της βιτρίνας, ώσπου έγινε η δικτατορία. Μπήκαν στο Θεμέλιο και το έκαναν γυαλιά καρφιά, κατέστρεψαν όλα τα βιβλία και το Καπλάνι φυσικά.
Τα παιδιά είδαν τη δικτατορία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, να παίρνουν τους γονείς τους από τα κρεβάτια τους. Και οι μεγάλοι άρχισαν να καταλαβαίνουν πως μπορούμε να μιλάμε στα παιδιά για δικτατορία. Το Καπλάνι όμως είχε ριχτεί στο πυρ το εξώτερο.
Ο Γιώργος στο μεταξύ είχε έρθει στην Ελλάδα και φύγαμε πάλι εξόριστοι, στο Παρίσι αυτή τη φορά.
Εκεί πάλι γεμάτοι έννοιες για την εγκατάστασή μας και αγωνία για το τι γινόταν στην Ελλάδα, ούτε σκεφτόμουν το γράψιμο. Ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε στο σπίτι μας ο Έντουαρντ Φέντον – αμερικανός συγγραφέας και μεταφραστής. Ζούσε στην Ελλάδα και είχε παντρευτεί Ελληνίδα που ήταν καθηγήτριά μου στη σχολή Αηδονοπούλου, τη Νίτσα Χαρβάτη. Είχε ένα πλατύ χαμόγελο και μου είπε: «Σου έφερα το συμβόλαιο». Δεν καταλάβαινα. Λίγο πριν από τη δικτατορία μού είχε τηλεφωνήσει και με ρώτησε αν του δίνω τα δικαιώματα να μεταφράσει στα αγγλικά το Καπλάνι. Βέβαια και είπα «ναι». Και το... ξέχασα.
Κι ήρθε τώρα στο Παρίσι να μου πει πως το δέχτηκαν σε μεγάλο εκδοτικό οίκο στην Αμερική και το θεωρούν ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί για παιδιά.
Δεν έλεγα να το πιστέψω. Εκδόθηκε πολύ γρήγορα, πήρε και βραβείο για το καλύτερο ξένο παιδικό βιβλίο κι αποκεί το πήραν οι σκανδιναβικές χώρες και η Ιαπωνία. Εγώ αναθάρρησα κι άρχισα να πιστεύω πως μπορώ να γράψω για παιδιά.
Διάβασα πολλά γαλλικά μυθιστορήματα για παιδιά που τους μιλούσαν για τον πόλεμο, την Αντίσταση, τον Πεταίν, μαθαίνοντάς τους τη σύγχρονη ιστορία του τόπου τους. Γιατί λοιπόν να μη γράψω κι εγώ ένα βιβλίο και να μάθω στα παιδιά για την Κατοχή, την Αντίσταση; Όσο καιρό είχα μείνει στην Ελλάδα είχα αντιληφθεί πως δεν είχαν ιδέα. Σκέφτηκα να μιλήσω για γεγονότα που είχα ζήσει η ίδια, όμως ο ήρωας να είναι ένα παιδί ώστε να είναι κοντινό τους. Έτσι έγραψα τον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου με τρυφερότητα και χιούμορ και πολλή αγάπη.
Παρ’ όλη τη Χούντα, η Νανά Καλλιανέση που είχε τον Κέδρο, το εξέδωσε αμέσως και πήρα μια κάρτα από τον Ρίτσο πυκνογραμμένη με τα καλλιγραφικά του γράμματα, όλο ενθουσιασμό και αγάπη για το βιβλίο.
Στο μεταξύ στη Γαλλία είχε κυκλοφορήσει το Καπλάνι και οι κριτικές ήταν τόσο επαινετικές που θα κοκκίνιζα αν τις ανέφερα.
Άρχισαν να με καλούν σε σχολεία, σε βιβλιοθήκες, και μένα η καρδιά μου σφιγγόταν να συζητώ με τα ξένα παιδάκια, έμοιαζε άπιαστο όνειρο να κουβεντιάσω κάποτε με τα δικά μας παιδιά.
Συνέχισα να γράφω βιβλία για παιδιά, ο Κέδρος τα εξέδιδε, μα η κυκλοφορία τους ήταν δύσκολη. 3
Έπεσε η Χούντα, γυρίσαμε στην Ελλάδα. Το Καπλάνι είχε εκδοθεί από τον Κέδρο, μια και το Θεμέλιο άργησε να ξανασταθεί στα πόδια του. Θέλησα να έρθω σε επαφή με τα παιδιά, να πάω σε κανένα σχολείο, όμως τότε οι πόρτες των σχολείων δεν άνοιγαν για τους συγγραφείς. Μου είπαν πως χρειάζεται ειδική άδεια από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, μα δεν την πήρα ποτέ.
Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γεωργία Ταρσούλη έστειλε ένα πολυσέλιδο υπόμνημα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Ένας καλός φίλος που εργαζόταν εκεί μου έδωσε ένα φωτοαντίγραφο.
Πού βρήκε τόσα να πει για το Καπλάνι της βιτρίνας; Χτυπούσε τον κώδωνα του κινδύνου. Μην τύχει και φτάσει στα παιδιά μας αυτό το βιβλίο που καταργεί θρησκεία, οικογένεια, κράτος. Μόνο που δεν ζητούσε να με κρεμάσουν.
Και τότε ήρθαν... οι δάσκαλοι. Με πρώτη πρώτη την εξαιρετική δασκάλα και άνθρωπο, την αξέχαστη Βίτω Αγγελοπούλου.
Σιγά σιγά, διακριτικά, άρχισαν να μιλούν στα παιδιά και στους γονείς για τα βιβλία μου. Να τα αγοράζουν και με δικά τους χρήματα, να εφευρίσκουν χίλιους δυο τρόπους για να μπορέσουν μέσα στην τάξη τους, κλέβοντας κάποιες στιγμές από το μάθημα, να διαβάσουν στα παιδιά και να τα κάνουν να ενδιαφερθούν. Κι έτσι, από δάσκαλο σε δάσκαλο, διαδίδονταν τα βιβλία μου κι έγινα η αγαπημένη συγγραφέας των παιδιών και των παιδιών των παιδιών τους.
Αν δεν ήταν αυτοί, δεν νομίζω να είχα φτάσει εδώ που έφτασα. Γι’ αυτό θα τους ευγνωμονώ πάντα. Κι αν δεν μου έδιναν κουράγιο, δεν θα αποφάσιζα να καταπιαστώ με ένα τόσο δύσκολο θέμα όπως τα ναρκωτικά.
Όταν έμαθα από έναν φίλο πως η κόρη του δώδεκα χρόνων έπαιρνε ουσίες, σκέφτηκα πως πρέπει να μιλήσω στα παιδιά γι’ αυτό το θέμα. Δίσταζα. Έτρεξα στη Βίτω Αγγελοπούλου, η οποία όχι μόνο μου έδωσε θάρρος αλλά μου είπε πως πρέπει οπωσδήποτε να το γράψω.
Πήγα τρία χρόνια στο κεντρικό συμβούλιο του ΚΕΘΕΑ και μίλησα με πολλούς γονείς και παιδιά, κι όταν ήμουν πια έτοιμη, έφτιαξα την ηρωίδα μου, ένα κοριτσάκι δώδεκα χρόνων. Κι όταν το είπα στη Βίτω, μ’ αγκάλιασε και έκλαιγε. Και πάλι οι δάσκαλοι πέρασαν το βιβλίο στα σχολεία και μπήκε και απόσπασμα στο αναγνωστικό της έκτης, δεν τόλμησαν όμως να γράψουν ότι το μυθιστόρημα είχε θέμα τα ναρκωτικά αλλά τη μετανάστευση, γιατί η ηρωίδα μου είχε ζήσει στη Γερμανία και, όταν χώρισαν οι γονείς της, την έστειλαν στην Ελλάδα στη γιαγιά της. Το βιβλίο όμως Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της το αγάπησαν τα παιδιά και το διάβαζαν ακόμα κι οι γονείς τους με ενδιαφέρον, γιατί το θέμα τούς έκαιγε.
Πολλούς μπελάδες βρήκαν εξαιτίας μου οι δάσκαλοι. Θυμάμαι στη Λάρισα πόσα τράβηξε ο Μιχάλης Αργυρίδης –άλλος εξαίρετος δάσκαλος–, όταν τόλμησε να ονομάσει τη βιβλιοθήκη του σχολείου –μόνος του μάζεψε βιβλία και την έφτιαξε– Άλκη Ζέη‐Ζωρζ Σαρή. Όπως κι ένας άλλος δάσκαλος, ο Θοδωρής Αζούδης, έφτιαξε στο λύκειο στα Κάτω Πορόια μια πανέμορφη βιβλιοθήκη που της έδωσε το όνομά μου. Μόλις έφυγαν κι οι δύο από τα σχολεία, οι βιβλιοθήκες έκλεισαν, έγιναν νομίζω αποθήκες, κι αναρωτιέμαι πού πετάχτηκαν οι πινακίδες με τα ονόματά μας.
Αργότερα, με τη δημιουργία του ΕΚΕΒΙ και το πρόγραμμά του «Συγγραφείς στα σχολεία», μπορούσαμε πια ανενόχλητα να ερχόμαστε σε επαφή με τα παιδιά. Τώρα το ΕΚΕΒΙ δεν υπάρχει, οι δάσκαλοι όμως καταφέρνουν και μας προσκαλούν.
Γι’ αυτό σήμερα είμαι πολύ συγκινημένη και χαρούμενη για τη μεγάλη τιμή που μου κάνατε. Δάσκαλοι είστε κι εσείς και σας ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά.
Άλκη Ζέη
23/10/2014


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

4ος ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

 
 

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνουν ετήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα φιλαναγνωσίας με τη μορφή διαγωνισμού. Λάβετε μέρος με την τάξη σας.
 
 
4ος ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
για τους μαθητές και τις μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου

Οκτώβριος 2014-Μάιος 2015


«Μυστικοί πράκτορες, ενωθείτε!»


Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνουν ετήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα φιλαναγνωσίας με τη μορφή διαγωνισμού και στόχο:
• την καλλιέργεια της φιλικής σχέσης των παιδιών με την ανάγνωση,
• την αγάπη τους για το βιβλίο, την όξυνση της κριτικής τους σκέψης και την αφύπνιση της φαντασίας τους,
• την καλλιέργεια του προβληματισμού σε σύγχρονα κοινωνικά θέματα,
• τη βελτίωση της γλωσσικής έκφρασης με έμμεσο τρόπο,
• την υιοθέτηση υγιών στάσεων και συμπεριφορών,
• την ενίσχυση της ικανότητας των μαθητών να κατανοούν κείμενα,
• τη γνωριμία τους με καταξιωμένους συγγραφείς και εικονογράφους.

Στον φετινό Μαραθώνιο έχουν επιλεγεί βιβλία σπουδαίων ελλήνων και ξένων συγγραφέων στα οποία κυριαρχούν η περιπέτεια και το μυστήριο. Τα παιδιά της Β΄, Γ΄, Δ, Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού καλούνται φέτος να γίνουν πράκτορες και ρεπόρτερ και να ρίξουν φως στις πιο μυστήριες υποθέσεις και να λύσουν πολύπλοκους γρίφους. Για να τα καταφέρουν, χρειάζεται να διαθέτουν αυξημένη παρατηρητικότητα, ορθή αντίληψη, καλή μνήμη, ένστικτο, φαντασία και πάνω από όλα διάθεση για παιχνίδι. Ακολουθώντας τα ίχνη των αγαπημένων τους ντετέκτιβ, του Ηρακλή Πουαντιγιέ, των αδερφών Λαγωνίκα, των τεσσάρων πρακτόρων του πλανήτη, των Αόρατων Ρεπόρτερ, του φοβερού δίδυμου Ρίκο και Όσκαρ και φυσικά της Μιμής της Νευρικής και του ανεπανάληπτου Κλουζ, θα παρουσιάσουμε τα δεδομένα, θα παραθέσουμε τα στοιχεία, θα καταλήξουμε σε υπόπτους και θα εξιχνιάσουμε τα πιο δύσκολα μυστήρια, στην πόλη, στο σχολείο, στη γειτονιά μας, στην πολυκατοικία μας, σε άλλες χώρες, ακόμα και σε μουσεία.
Ο Μαραθώνιος Ανάγνωσης εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος της Φιλαναγνωσίας και υποστηρίζει το έργο του εκπαιδευτικού, ενώ παράλληλα δίνει την ευκαιρία στον μαθητή να ασχοληθεί με θέματα που σχετίζονται με τα ενδιαφέροντά του καθώς και με επίκαιρα ζητήματα του τόπου του και του κόσμου.


Ποιος μπορεί  να πάρει μέροςΌσα τμήματα της Β΄, Γ΄, Δ, Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού επιθυμούν, εφόσον δηλώσουν τη συμμετοχή τους έως τις 24 Νοεμβρίου 2014.


Γιατί να πάρω μέρος
Ο Μαραθώνιος Παιδικής Ανάγνωσης αποτελεί ένα ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα λογοτεχνίας
για να παρουσιαστεί και να συζητηθεί ένα βιβλίο σε μια σχολική ομάδα. Υποστηρίζει και ενισχύει το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας των μαθητών που έχει προκηρύξει το ΕΚΕΒΙ υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας εξυπηρετώντας τους στόχους του. Το πρόγραμμα του Μαραθωνίου δεν περιορίζεται μόνο στην ανάγνωση, αλλά δίνει αφορμή και κίνητρο στον δάσκαλο να εργαστεί με την ομάδα του διαθεματικά, να καθοδηγήσει τα παιδιά να εξετάσουν το θέμα από πολλές πλευρές, να ερευνήσουν, να μοιραστούν και να ανταλλάξουν σκέψεις και απόψεις, να αναπτύξουν διάλογο με στόχο να γίνουν ενεργητικοί αναγνώστες.


Πώς θα «τρέξουν» οι μαθητές/τριες στον 4ο Μαραθώνιο

• Τα παιδιά κάθε τμήματος διαβάζουν συγκεκριμένα βιβλία και απαντούν σε ερωτήσεις.


• Τα παιδιά της Β΄ Δημοτικού διαβάζουν:
Τα δύο βιβλία της σειράς «Ηρακλής Πουαντιγιέ» της Ιωάννας Μπουλντούμη
1. Σαν τον σκύλο με τη γάτα
2. Λείπει η γάτα, χορεύουν τα φαντάσματα


• Τα παιδιά της Γ΄ Δημοτικού διαβάζουν:
Τα βιβλία της σειράς «Μυστήρια στην πόλη» της Ελένης Σβορώνου
1. Τα δεκατρία φτερνίσματα
2. Όλα για τη φανέλα
3. Πιάστε τους γκραφιτάδες



• Τα παιδιά της Δ΄ Δημοτικού διαβάζουν:
1. Γίνε πράκτορας του πλανήτη της Ελένης Ανδρεάδη
2. Τη νύχτα όλες οι φαλάκρες είναι μπλε του Γίργκεν Μπανσέρους (από τη σειρά «Μια υπόθεση για τον ντετέκτιβ Κλουζ»)

3. Η Μιμή η Νευρική ντετέκτιβ της Μέγκαν Μακντόναλντ



• Τα παιδιά της Ε΄ Δημοτικού διαβάζουν:
Τα ακόλουθα βιβλία της σειράς«Αόρατοι ρεπόρτερ» του Άρη Δημοκίδη
1. Επτά συναρπαστικές  ημέρες
2. Η στοιχειωμένη ταινία
3. Η κραυγή της Τζοκόντα


• Τα παιδιά της ΣΤ΄ Δημοτικού διαβάζουν:
Τα ακόλουθα βιβλία της σειράς«Ρίκο και Όσκαρ» του Αντρέας Σταϊνχέφελ
1. Η συμμορία του μπίνγκο
2. Το αίνιγμα της πέτρας



• Τα έντυπα για κάθε τάξη με τις ερωτήσεις για απάντηση (ερωτηματολόγια) θα βρίσκονται στα σχολεία έως τις 20 Ιανουαρίου 2015.
• Τα συμπληρωμένα ερωτηματολόγια θα συγκεντρώνονται από τον εκπαιδευτικό του κάθε τμήματος και θα πρέπει να σταλούν στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ έως τις 31 Μαρτίου 2015.
• Τα παιδιά που απάντησαν σωστά στις ερωτήσεις θα μπουν σε κλήρωση και πέντε (5) παιδιά από κάθε τάξη (συνολικά 25 παιδιά) θα κερδίσουν πλούσια δώρα.
• Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο και θα είναι ανοιχτή στο κοινό. Η ακριβής ημερομηνία θα ανακοινωθεί αργότερα.
• Τα σχολεία που θα συμμετάσχουν θα μπουν σε κλήρωση, ώστε δέκα (10) από αυτά να παραλάβουν τιμής ένεκεν περισσότερους από 100 τίτλους βιβλίων για τη σχολική βιβλιοθήκη τους.
• Οι συγγραφείς των βιβλίων του Μαραθωνίου μπορούν να επισκεφτούν διάφορα σχολεία, εφόσον τα σχολεία το δηλώσουν και αφού προηγηθεί συνεννόηση.
 
Πληροφορίες συμμετοχής
Για να συμμετάσχει κάθε τμήμα θα πρέπει να στείλει ηλεκτρονικά στο e-mail:
marathonios@metaixmio.gr

όλα τα παρακάτω στοιχεία, έως τις 24 Νοεμβρίου 2014,
σημειώνοντας παράλληλα:
 Για τον 4ο Μαραθώνιο Ανάγνωσης «Μυστικοί πράκτορες, ενωθείτε!».
 
ΔΕΛΤΙΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
ΤΑΞΗ: ……………………………….. ΤΜΗΜΑ: ……………………………………………………………………….
ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ : …………………………………………………………………
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ: ……………………………………………………………………………..
ΣΧΟΛΕΙΟ: ……………………………………………………………………………………………………………………
E-MAIL ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ………………………………………………………………………………………………

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΟΔΟΣ: ………………………………………………………………………………………………. ΑΡΙΘΜΟΣ: ……..
ΠΟΛΗ: ………………………………………………………………. Τ.Κ.: ………………………………………………
ΤΗΛΕΦΩΝΟ: ………………………………………………………………………………………………………………
E-MAIL: ………………………………………………………………………………………………………………………

 
Πατήστε ΕΔΩ για να βρείτε έντυπο με περισσότερες πληροφορίες για τον 4ο Μαραθώνιο Ανάγνωσης. Στην τελευταία σελίδα του εντύπου θα βρείτε και το Δελτίο Συμμετοχής σε περίπτωση που θέλετε να το εκτυπώσετε, να το συμπληρώσετε και να μας το στείλετε ταχυδρομικά.
Για οποιαδήποτε διευκρίνιση σχετικά με τον 4ο Μαραθώνιο μπορείτε να επικοινωνείτε με την κα Ντόρα Τσακνάκη (211 3003500, εσωτ. 524, 525,
schools@metaixmio.gr, pressoffice@metaixmio.gr).
 
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ
ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ
ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΑ,
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΔΩΡΟ
ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ.
 
 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Αύγουστος - Νίκος Καζαντζάκης


Νίκος Καζαντζάκης

[Ο γιος]

image267
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν ανήκουν στο Δ' κεφάλαιο του πολύ γνωστού μυθιστορήματος του μεγάλου Κρητικού λογοτέχνη Αναφορά στον Γκρέκο. Το έργο αυτό κυκλοφόρησε το 1961, μετά το θάνατο του συγγραφέα, και αποτελεί τη λογοτεχνική αυτοβιογραφία του.

image268Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές*, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.
Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπο του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν, και κάθε χρόνο τον περίμενα να 'ρθει, να τρυγήσει τ' αμπέλια της Κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάμει το θάμα του, να βγάλει από τα σταφύλια κρασί. Γιατί, θυμούμαι, το μυστήριο τούτο με τυράννησε πολύ —πώς μπορεί να γίνει το σταφύλι κρασί· μονάχα ο Αγιος Αύγουστος μπορούσε να κάμει ένα τέτοιο θάμα· κι έλεγα: Αχ, να τύχαινε να τον συναπαντήσω μια μέρα στο αμπέλι που είχαμε απόξω από το Μεγάλο Κάστρο και να τον ρωτήσω να μου πει το μυστικό. Τι 'ναι το θάμα τούτο δεν καταλάβαινα. Η αγουρίδα γίνεται σταφύλι, το σταφύλι γίνεται κρασί, το κρασί το πίνουν οι ανθρώποι και μεθούνε· γιατί μεθούνε; Όλα αυτά μου φαίνουνταν μυστήρια φοβερά, και μια φορά που ρώτησα τον πατέρα μου, αυτός μάζεψε τα φρύδια: «Μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν!», μου αποκρίθηκε.
Τον Αύγουστο ξάπλωναν και στους οψιγιάδες* τα σταφύλια, να τα ξεράνει ο ήλιος να γίνουν σταφίδα. Μια χρονιά είχαμε πάει στο αμπέλι μας και μέναμε στο εξοχικό μας σπιτάκι· ο αγέρας μύριζε, η γης καίγουνταν, τα τζιτζίκια καίγουνταν κι αυτά, σα να κάθουνταν απάνω σε κάρβουνα αναμμένα.
Τη μέρα εκείνη, της Κοίμησης της Παναγιάς, 15 Αυγούστου, οι εργάτες δε δούλευαν κι ο πατέρας μου κάθουνταν στη ρίζα μιας ελιάς και κάπνιζε· είχαν έρθει γύρα οι γειτόνοι, που είχαν απλώσει κι αυτοί τη σταφίδα τους, κάπνιζαν πλάι στον πατέρα μου, αμίλητοι. Φαίνουνταν στενοχωρημένοι. Όλοι είχαν καρφώσει τα μάτια σ' ένα συννεφάκι που 'χε προβάλει στον ουρανό, κατασκότεινο, βουβό, και προχωρούσε. Είχα καθίσει κι εγώ κοντά στον πατέρα μου και κοίταζα το σύννεφο· μου άρεσε· σκούρο μολυβί, χνουδάτο, κι ολοένα μεγάλωνε, άλλαζε πρόσωπο και κορμί, πότε σα γεμάτο ασκί, πότε σα μαυροφτέρουγο όρνιο και πότε σαν τον ελέφα που είχα δει ζωγραφιά· κουνούσε την προβοσκίδα του κι έψαχνε ν' αγγίξει κάτω της γης. Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.
—  Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!
—  Δάγκασε τη γλώσσα σου, του 'καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγιά· σήμερα είναι της χάρης της.
Ο πατέρας μου έγρουξε*, μα δεν έβγαλε άχνα· πίστευε στην Παναγιά, μα δεν πίστευε πως η Παναγιά μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα.
Εκεί που μιλούσαν, ο ουρανός σκεπάστηκε· οι πρώτες στάλες, χοντρές, ζεστές, άρχισαν να πέφτουν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, κίτρινες βουβές αστραπές καταξέσκιζαν τον ουρανό.
—  Παναγιά μου, φώναξαν οι γειτόνοι, βοήθεια!
Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς· κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα. Γέμισαν τ' αυλάκια, πήραν να τρέχουν οι δρόμοι σαν ποταμοί, φωνές ακούστηκαν γοερές από το κάθε αμπέλι. Άλλοι βλαστημούσαν, άλλοι φώναζαν την Παναγιά να τους λυπηθεί, να βάλει το χέρι της, και στο τέλος θρήνος ξέσπασε πίσω από τις ελιές στο κάθε αμπέλι.
Ξέφυγα από το σπιτάκι, έτρεξα μέσα στη νεροποντή, παράξενη χαρά με είχε συνεπάρει, σα μεθύσι.
Είχα φτάσει ως το δρόμο, δεν μπόρεσα να τον περάσω, ήταν ποταμός, και στάθηκα και κοίταζα: Μαζί με τα νερά κυλούσαν αγκαλιές αγκαλιές τα μεσοξεραμένα σταφύλια, ο μόχτος της χρονιάς, έτρεχαν κατά τη θάλασσα και χάνουνταν. Ο θρήνος δυνάμωνε, μερικές γυναίκες είχαν χωθεί ως τα γόνατα μέσα στα νερά και μάχουνταν να περισώσουν λίγη σταφίδα· άλλες, όρθιες στην άκρα του δρόμου, είχαν βγάλει τις μπολίδες τους* και συρομαδιούνταν*.
Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο· πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν* να κρύψω τη χαρά μου· βιάζουμουν να δω τι θα 'κανε ο πατέρας μου· θα 'κλαίγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.
Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.
—  Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!
—  Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε· σώπα!
Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη· θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα· αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε· ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σε όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
image269 
Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, Βάκχος. Θεός του οίνου. Θεός των αρχαίων (Θεόφιλος. Ζωγραφικοί πίνακες, Δήμος Μυτιλήνης - Μουσείο Θεοφίλου)

* μαθές: βέβαια * στους οψιγιάδες (ο οψιγιάς): στα χωράφια δίπλα στα αμπέλια. Μετά από ειδικό καθάρισμα άπλωναν σ' αυτά και ξέραιναν τις σταφίδες *έγρουξε (γρούζω): γόγγυξε * τις μπολίδες τους (η μπολίδα): τα τσεμπέρια τους, τα μαντίλια που έδεναν το κεφάλι τους * συρομαδιούνταν (συρομαδιέμαι): τραβούσαν τα μαλλιά τους * μάχουμουν (μάχουμαι= μάχομαι): προσπαθούσα


 Αγήνορα Αστεριάδη, Τρύγος. Δύο γυναίκες (Αγήνωρ Αστεριάδης. Ζωγραφική - Χαρακτική, Δήμος Αθηναίων - Δήμος Λάρισας)



από: Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων (Ε & ΣΤ Δημοτικού)